जेष्ठ ०४/२०७३...
क्याम्पसमा आजको पढाइ छिटै सकियो, करिब २ बजे। हामि पांच भाइमध्य चार भाइ खाजा
खान क्यानटिन तिर छिर्यौ। कुपन लियौं। रोचक आज हामी संग थियन।उ आज आफ्नो साथीहरुसंग स्विमिंग गयको
छ। त्यहाँ हामीले लियको कुपन अनुसारको खाजा थियन ।जे बाँकी थियो,त्यहि खायौं ।आशुतोसको ल्याब थियो,उ ल्याब
गयो। बाकि हामी तिन भाइ कुपन्डोलतिर लाग्यौं। समरको फोटोकपी गर्नुपर्ने काम थियो अनि मेरो तिन बजेसम्म बैंक
पुग्नुपर्ने। फेरि हामी छुटियौं। हामी दुई हिड्दै थापाथलीतिर लाग्यौ। बैंकमा एउटा
काउन्टर थियो,काम हुन करिब पौने घन्टा लाग्यो। अनि हामी चिसो
खान राम भण्डार छिर्यौ। आएको मौकामा थापाथली क्याम्पसको साथिसंग पनि भेटौं भन्ने याद
आयो। फोन गर्यौ। उ पनि आज क्याम्पस आयको रैन्च। त्यति बेला सम्म आसुतोषको ल्याब
सकिसकेको रहेछ ।उ पनि आयो। उस्को घरबाट कोसेली आको छ रे, ल्याउने मान्छेले भोलि क्यामपसमै
ल्याईदिन्छु भन्याछ रे। त्यही पनि उ, बडो उत्सुकताका
साथ आजै ल्याउछु भन्दै स्वयम्भु जान आको रछ तर सामान
ल्याउने मान्छेले भनेका ठाउँको नामहरुसंग अनविज्ञ रच। मैले ठाउँको नामहरु भन्दै
जाँदा उसले फोनमा सुनेको नामहरु (नयाँबजार,सोर्हखुट्टे ...) ठम्याउन सक्यो अनि खुसि भयो। सुस्त सुस्त हावाले बेग मार्दै थियो। सिमसिमे पानी अनि काठमाण्डौको धुलोको
पर्बाह नगरि हामी RNAC पुग्यौ। दमदार गफको शिलशीला
जारि थियो लगतै आसुतोसलाई सोर्हखुट्टेको
गाडी चडायर बिशालबजार मोडियौं।
सायद यो तेस्रो पटक हुनपर्छ हामी एउटै कामको लागि
बिशालबजार गको। हामी जादै गरेको पसलको दाईको ठुलो आवाज आयो "ओहो" !
एकछिन बिमल झोक्कियो "दाइ यार तपाई फोन पनि उठाउनुहुन्न",उस्को हाउभाउ पनि खरो थियो।क्यामेरा आज पनि बनेको थियन। दाइको सबै कुरा सुनेपछि बिमल शान्त भयो। कुन्नि के
बोर्ड नपायर क्यामेरा बनेको रैन्च। मेरो आँखा नजिकै बेन्चमा बसिरहेका दुईजना
दाइहरुतिर पुग्यो।
सोधिहाल्नुभयो उहाँहरु पनि
क्यामेरा बनाउन नै आउनुभएको रहेछ।
मलाइ रुघा लाग्या अस्तिदेखि । मा रुमाल खेलाउनमै ब्यस्त
थिए।
कतिमा पढ्छौ?
उत्तर बिमलले दियो : ब्याचलर
के पढ्ने ?
बिमल: इन्जीनियरिंग
कहाँ?
बिमल:पुल्चोक
कुन इयर?
बिमल: थर्ड
सिभिल हो?
बिमल: होइन, इलेक्ट्रिकल।
हामीले त्यता अलि कम ध्यान दियौं र क्यामेरा बनाउने दाइसंग
अलि बढि।
तर पनि अपरिचित दाइहरु हामीसंग बोलिरनुभएको थियो , ओहो अब त पैसा छाप्नि बेला भाको रच।
हामी एक अर्कालाइ हेरेर खिस्स हाँस्यौ।
बिमलले क्यामेरा पसलको दाइतिर हेर्दै भन्यो: “दाइ बरु
हामी पांच बजेसम्म बसिन्छ,जसरि भय नि आज त लानैपर्छ...ह्वा आफ्नो
काम तेत्तिकै पज भयर बसिराछ,क्यामेरा नभयर”।
पसलको दाइले तत्काल ठमेलको एउटा पसलमा फोन गरेर बोर्ड
मगाउन लगाए। हामी बाहिर गएर कुर्छौ भन्दै हिड्यौं। बाहिरतिर पाइला चाल्न नपाउदै
भित्रबाट आवाज आयो:
“बाबु विदेश चै नजानु है”।
हामी दुबैका खुट्टाहरु अडिए। पछाडी
हेर्दा ढोकातिर लम्किदै बोल्ने उही अपरिचित दाइ हुनुहुन्थ्यो।अलि बिस्तारै हिड्यौं, अलि पर(पसलबाट नदेखिने ठाउँ) गएर बस्यौ। बिमल शान्त थियो,अनुहार अलि अँध्यारो बनायो।
मैले भनें : छोयो यार।
बिमल: छात्तिमा हात राख्दै, मलाइ नि यार (सिरिअस मुद्रामा)
हामी एकछिन त्यही बस्यौ।
मैले सम्झाए “मल्टिमिटर किन्नु छ”।
अनि त्यही फ्लोरको अर्को पसलतिर लाग्यौ।
एकछिनपछि जाँदा बोर्ड आइपुगेको थियो । अघिको अपरिचित
दाइहरु त्यहि बसिरनुभको रहेछ। अब त हाम्रो ध्यान पनि तेतै केन्द्रित भयो।
दाइ: बस्नुस् न।
हामी दुवै बस्यौं ।
अब दाइसंग हामीले अघिजस्तो गाह्रो मानेनौं।
दाइ: तपाईहरु जस्तो मान्छे विदेश जानु हुन्न बाबु। अब
यहिँ बसेर माइक्रोहाइड्रो बनाऊनपर्छ, लोन लिगेर।
अब हामी परिचितसंग जसरि नै गफ गर्न थालिसकेका थियौं।
दाइको गफले पनि गति लिग्यो।
दाइले लमजुङ्गको माइक्रोहाइड्रो अनि त्यहाँको रिमोट
कन्ट्रोलबाट चल्ने रोपवेको कुरा सुरु गर्नुभयो। बोल्दै हुनुहुन्थ्यो, यहाँ दक्ष जनशक्ति नै पाईदैन, मलाइ यो
माइक्रोहाइड्रोबारे सबै ज्ञान छ तर म इन्जिनियर होइन। गाउँतिर कसैको ध्यान
केन्द्रित नभयको कुरा गर्नुभयो। अहिले धादिङमा बन्दै गरेको हाइड्रोबारे पनि सबै
कुरा गर्नुभयो। दाइसंग यति क्षमता थियो कि जोकसैलाई तत्कालको लागि बिदेश जान मन
नलाग्ने बनाउन सक्नुहुन्थ्यो। अनि देशमै बसेर काम गर्नको लागि पनि धेरै आइडियाहरु
सेयर गर्नुभयो। अँध्यारो भइसकेको थियो, क्यामेरा दुवैको बनेन।
हामी बल्ल एक अर्कासंग परिचय गर्यौं। फोन नम्बर लियौं अनि दियौं पनि। दाइले
हाम्लाई अब बनाउने माइक्रोहाइड्रोमा हाम्लाई बोलाउनु हुन्छ रे। हाम्रो काम नबने
पनि खुसिसाथ फर्कियौं।
x
