बास्तबमै नेपाली जनताले न त अहिलेको जस्तो “धर्म निरपेक्षता” नै खोजेका हुन् न त हिन्दुराज्य बनाऊ अभियानका नाइके खुमबहादुरको जस्तो हिन्दुराज्य नै खोजेका हुन्।नेपालीले त केवल सबै धर्मको समान सम्मान र जुनसुकै धर्म मान्न पाउने अधिकार भयको तर पश्चिमी पैसाले गरिब नेपाली किन्न नपाउने ब्यबस्था खोजेका हुन् ताकि यसलाई जुनसुकै शब्दले किन बर्णन नगरियोस्। एकपटक राजनीति गरेर सिनो गनायजस्तै गनाइसकेकाहरु पुन: राजनीतिमा स्थापित हुन धर्मलाई राजनीतिक अस्त्र बनायर लागिराखेका छन्। देश गम्भीर संक्रमणकालीन अबस्थाबाट गुज्रिरहेको बेला हिन्दु राज्य बनाऊ अभियानमा सम्पूर्ण हिन्दुको साथ लियर असफल नेताहरु सत्तामा पुग्ने माहोल तयार गरिरहेका छन्। यस्तो परिस्थितिमा हामी हिन्दुहरु कम्तिमा “हामी हिन्दु हौ,हिन्दु हुनुमा गौरब गर्छौ,सबै धर्मलाई सम्मान गर्छौ तर खुमबहादुरको हिन्दु राज्य हामीलाई चाहिदैन” भन्न सक्नुपर्छ। हामी हिन्दु हौँ तर हिन्दुवादी हैनौं भन्ने मानसिकता हरेक हिन्दुधर्माबलम्बीमा हुनैपर्छ।देशलाई हिन्दु राज्य नै घोषणा गर्दा पनि अन्य धर्माबलम्बीरुलाई आफ्नो धर्मप्रति सम्मान नगरियको महसुस हुन सक्छ। हामी हिन्दुहरु गणितिय भाषामात्र प्रयोग नगरौँ ताकि सबै धर्मको समान इज्जत गर्न सकियोस्।
दक्षिणपन्थीको सहारा लियर कैयौं अन्य धर्ममा आँच पुर्याउने काम कोहीकसैबाट नगरियोस् अनि डलरको प्रलोभनमा आफ्नो “आमा” बेच्ने दुस्साहस कोही कसैले नगरोस्। राजनीति गर्नेहरु,विस्तारबादीहरू अनि साम्राज्यबादिहरु धर्मलाई सामाजिक ब्यबस्था सुध्रिढ गर्ने सूचक मात्र सोच्दैनन् उनीहरु त धर्मलाई डलरको खेति गरेर बिश्वभर आफ्नो साम्राज्य फैलाउने अस्त्र सम्झन्छन। उनीहरु अन्य देशहरुमा हुने धार्मिक,जातीय र क्षेत्रिय युध्दबाट फाइदा लिन आतुर हुन्छन्। अनि हामी हिन्दुहरु धर्म निरपेक्षेतालाई सुध्रिढ बनायर अगाडी जाने कि,हिन्दुराज्य अभियानमा दक्षिणपन्थीको सहारा लियर धार्मिक द्न्द् चर्काउने?गरिब देशका गरिब जनताहरुलाई पैसाको प्रलोभनमा किन्न सकिने हेतुले नेपाल धर्मनिरपेक्ष राष्ट्र घोषणा हुनासाथ नेपाल पस्चिमिहरुको उत्तम गन्तब्य हुन पुगेको छ ।धर्मनिरपेक्ष राष्ट्र भन्दैमा पैसाले धर्म खरिदबिक्री भईरहेको सन्दर्भमा यहाँका धर्म निरपेक्षको एजेण्डा बोक्नेहरु आफ्नो अकर्मण्यता प्रस्तुत गरिरहन्छन् भने यिनीहरुलाई अतिवादी नभने कसलाई भन्ने?
नेपाली हिन्दुहरुले धर्म निरपेक्षेतालाई स्वीकार गरेर नै ०६३ को चुनाबमा निरपेक्षेताबादिलाई जिताएका थिय तर नेपाली जनताले आहिलेको जस्तो निरपेक्षता खोजेका थिएनन्। अन्ततः पछिल्लो चुनावमा हिन्दुहरुले आफ्नो धर्मको सम्मानमा आँच आयको महशुस गरेर चुनाब चिन्ह गाई लाई मात्र हेरेर भएपनी रा.प्र.पा. लाई चौथो ठुलो दल बनाए। यसबाट के बुझ्न सकिन्छ भने राजनीतिमा धर्मको ठुलो प्रभाव छ र यहि प्रभावको लाभ लिएर पुनः देशमा हालीमुहाली गर्न खोज्ने दलालहरुको रणनीति पनि हामी नेपालीले बुझ्नैपर्छ। अहिलेको परिस्थितिमा धर्ममात्र नभएर जातियता र संघियता पनि राजनीतिक लाभ लिने अस्त्र बन्न पुगेको छ ।नेपाली राजनीतिज्ञ भनौदाहरुले जातियता,धर्म र संघीयतालाई राष्ट्रिय स्वार्थपूर्तिको हतियार बनाउनको अलवा पार्टीगत स्वार्थ पूर्ति गर्ने हतियार बनायका छन्। धर्मनिरपेक्षताबादी र हिन्दुवादी दुबैले धर्मनिरपेक्ष शब्दको उपहास गरेका छन्। मानिसमा स्वतन्त्र हुन पाउने अधिकार छ भन्दैमा अरुलाई ढुंगा हान्न पाउने अधिकार त हुदैन होला नि? हो,यस्तै भइदियको छ नेपालो धर्मनिरपेक्षता।याद रहोस्,चिनमा माओत्सेतुङले देशलाई धर्मनिरपेक्ष घोषणा गरेपनि बिदेशी धर्मलाई प्रतिबन्ध लगाएका थिए।
जे होस्,हामी हिन्दुहरुपनि गणितिय भाषा भन्दा पनि ब्यबहरिकतालाई नियाल्ने गरौ र धर्म निरपेक्षेतालाई नै सुध्रिढ बनाउने अभियानमा लागौं ,हिन्दुराज्य बनाऊ अभियानमा होइन।सङ्क्रमणकालीन राजनीतिमा भनौ या अस्थिर समाजमा अकल्पनीय अबस्थाको सम्भावना सधै रहन्छ तथापी धर्म,जात र क्षेत्रको नाममा राजनीतिक लाभ लिन खोज्ने उग्रवादिको समयमै पहिचान गरि सकारात्मक सोचका साथ परिबर्तनलाई आत्मसाथ अनि ब्यबस्थित गर्न सबैको ध्यान नगए देशमा धार्मिक,जातीय र क्षेत्रिय युध्द नहोला भन्न सकिन्न।
सागर भट्ट 'अविकल '
(Article Published in Naya patrika daily on 1 dec 2014)
